எனது ஃபின்லாந்து செலவு

இதைப் படிப்பவர்கள் ஏதோ இதை எழுதியவன் ஃபின்லாந்து நாட்டிற்குச் சென்று அங்கு அவன் செய்த பொருட்செலவைப் பற்றி எழுதப்போகிறான் என்று நினைக்க வேண்டாம். இதுவும் ஒரு பயணக் கட்டுரையே! "செலவு" என்ற வார்த்தைக்குப் பொருட்செலவு என்றே நினைக்கும் நம்மவர்களிடம் இதைத் தெளிவு படுத்த விழைகிறேன். இந்த வார்தையை நான் பள்ளியில் பயின்ற காலத்தில் ஏதோ ஒரு வகுப்பில் தமிழ்ப் பாடத்தில் யாரோ எழுதிய "எனது இலங்கைச் செலவு" என்னும் தலைப்பில் படித்ததாக ஞாபகம்.

"நம் வாழ்நாளில் ஓவ்வொரு மணித்துளியும், பொருட்செல்வத்தை விடவும் மேலனது, எனவே செலவு என்பதை, என் பயணக்காலம் என்றே குறிப்பிடுகிறேன்" என்று அவர் குறிப்பிட்டதை இங்கே நினைவு கூற்கிறேன்.

யார் எழுதியது என்று ஞாபகம் இல்லை. ஆனால், இலங்கை பற்றி அவர் கூறிய வர்ணணைகள் இன்னமும் என் சிந்தையில் இருக்கின்றது. ஃபின்லாந்து நாட்டில் நான் தங்கி இருந்த காலத்தினை "எனது ஃபின்லாந்து செலவு" என்னும் இக்கட்டுரையில் பதிவு செய்ய முயற்சி செய்துள்ளேன். இது என் கன்னிக் கட்டுரையாதலால் மனதில் சிறிது அச்சம் இருக்கிறது. இதைப் படிப்பவர்கள் எப்படி எடுத்துக்கொள்வார்களோ? இக்கட்டுரையில் வருபவர்கள் இதைப் படிக்கும் பொழுது அவர்கள் மனம் புண் படக்கூடுவதற்கு வாய்ப்பு இருக்குமோ? அவர்களை தர்மசங்கடமான நிலைக்கு ஆளாக்குவேனோ? என்றெல்லாம் நினைத்து, கார்காலத்தில் கருமேகங்கள் நிலத்தை ஆட்கொள்ளும் மாதிரியான ஒரு உணர்வு என்னை ஆட்கொள்கிறது.

இது ஒரு அலுவலகப் பயணம், சொந்தச் செலவில் சென்ற பயணமன்று. ஐ.பி.ஆர் ல் நான் உடன்படிக்கை செய்துள்ளபடியால் அலுவலகப்பணியைப் பற்றி இங்கே நான் கூறலாகாது, கூறினாலும் அவ்வளவாக சுவாரசஸ்யமாக இராது என்பது அறிந்ததே. அலுவலகப் பணிக்காக 2வது குழுவில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள் 7 நபர்கள். அதில் நான், பாலா, தாரிணி, மைதிலி, அன்னா ஜார்ஜ், சுப்பு, ஸ்ரீனிவாஸ் ராவ் இருந்தோம். ஃபின்லாந்து பயணத்திற்கு முன்னர் எனக்கு, இவர்கள் யாரிடமும் அவ்வளவாக பரிச்சயம் கிடையது. இந்த பயணம் ஒரு சூனியமாகப் போகிறது என்றென்னியெ நான் பயணத்தை தொடங்கினேன். என்னை மடையனாக்கி என் நினைப்பைத் தவறென்று நிரூபித்தது பின்னாளில் எனக்கு ஏற்ப்பட்ட அனுபவங்கள். தூர தேசதிற்கு திரவியம் தேடச்சென்ற தந்தை வீடு திரும்பும் போது, குழந்தையின் முகத்தில் ஏற்படும் மகிழ்ச்சியைப் போன்று, ஃபின்லாந்தில் எனக்கு வாய்த்த புதிய நண்பர்களினால் தினமும் எனக்குள் ஏதோ ஒரு குதூகலத்தை உண்டாக்கி விட்டிருந்தது. அங்கே முந்தய குழுவில் சென்றிருந்த முருகைய்யன், கிருஷ்ணா, ரோஹன், பாரதி மற்றும் சித்தார்த் ஆகியோர் இருந்தனர்.

ஃபின்லாந்தில் நாம் பயணிப்பதற்கு முன்னால், அந்நாட்டினைப் பற்றியும், வரலாற்றைப் பற்றியும் அங்குள்ள தட்பவெப்பம், மக்களைப் பற்றியும் எனக்கு தெரிந்ததை இங்கே கூற விரும்புகிறேன்.

ஃபின்லாந்து ஒரு அறிமுகம்...

ஃபின்லாந்து, வட ஆர்க்டிக் பகுதியை ஒட்டியுள்ள, ஸ்கேண்டினேவியன் தீபகற்பதில் அடங்கிய நாடு. இது சரித்திர பூகோளம் படித்த அனைவருக்கும் தெரிந்ததே. வடக்கே நார்வே, கிழக்கே ருஷ்யா, மேற்கே ஸ்வீடன், தெற்கே பால்டிக் கடலை ஒட்டிய ஈஸ்டோனியா ஆகிய நாடுகளை எல்லைகளாகக் கொண்டிருக்கின்றது. இது ஒரு கடுங்குளிர் பிரதேசம். இதன் வட பகுதி ஆர்க்டிக் பகுதிக்கு அருகில் இருப்பதால் அங்கு குறைவான மக்களே வசிக்கின்றனர். நாட்டின் தென் பகுதியில் தான் பெரும்பாண்மையான மக்கள் வசிக்கின்றனர். அதுவும் அந்நாட்டின் தலைநகரான ஹெல்சின்கி மற்றும் அதைச் சுற்றியுள்ள எஸ்பூ, வாந்தா மற்றும் டுற்கு பகுதியில் அனேகம் பேர் வசிக்கின்றனர். இது ஒரு கடுங்குளிர் பிரதேசமாக இருந்தாலும், வேனில் காலத்தில் இது ஒரு இயற்கை எழில் கொஞ்சும் நாடாகக் காட்சி அளிக்கிறது.

இணைய வலையில் ஃபின்லாந்து நாட்டின் வரலாற்றைத் தேடும் போது சில சுவரஸ்யமான சம்பவஙகள் கிடைத்தன. ஆனால் இந்திய விடுதலையைப் போராட்டத்தைப் போன்று அவ்வளவு பிரமாதமாக இல்லை. ஃபின்லாந்து முதலில் ஸ்வீடன் பேரரசின் ஒரு பகுதியாக பல வருடங்களாக இருந்து வந்தது. பின்னர் கி.பி. 1800 ம் ஆண்டு வாக்கில் ருஷ்யா இப்பகுதியை கைப்பற்றியது. அதன் பிறகு ருஷ்யப் பேரரசின் ஆட்சியின் கீழ் இருந்து வந்தது. பின்னர் 1900 ஆண்டில் ஏற்பட்ட உள் நாட்டு போரினால் விடுதலை பெற்றது. ஸ்வீடன் பேரரசு ருஷ்யாவின் அச்சுறுத்தலைக் கட்டுப்படுத்த, ஹெல்சின்கி க்கு அருகில் உள்ள தீவில் ஒரு கோட்டையக் கட்டியது. இது ஸ்வாபோர்க் என்று ஸ்வீடிஷ் மொழியில் வழங்கப்பட்டது. பின்னர் அதுவே ஃபின்னிஷ் மொழியில் சுயோமென்லின்னா என்று அழைக்கப்பட்டது. இதன் அழகைப் பற்றி பின்னர் விரிவாக பார்ப்போம். ஃபின்னிஷ் என்பது ஆங்கிலச்சொல். சுயோமி என்பதே அந்நாட்டின் மொழியில் அழைக்கப்படுகிறது. ஆங்கிலாதிக்கம் இங்கும் விடவில்லை போலும்.

ஆண்டில் பெரும் பகுதி பனியால் படரப்பட்டு இருக்கும். பனி இல்லவிட்டாலும், குளிர் இருந்து கொண்டு மக்களை வாட்டும். வேனில் காலம் என்று அழைக்கப்படும் நாட்களில் மட்டும் குளிர் குறைந்து இருக்கும். ஆனாலும் சுட்டெறிக்கும் வெயிலை இங்கு காண்பதரிது. இதன் காலநிலை அதே படியில் உள்ள கனடா நாட்டைப் போன்று கடுங்குளிர் இல்லாமல் இருக்குமென்றும், இதற்கு அந்நாட்டின் பூகோள அமைப்பே காரணம் என்றும் கூறப்படுகிறது.

இந்நாட்டின் மக்கள் மிக அமைதியாக உள்ளவர்கள். நேரடியாக சொல்லப்போனால் மந்த மானவர்கள், பழகுவதற்கு மட்டுமே! எந்த வம்பு தும்புக்கும் போக மாட்டார்கள். தங்கம் போன்றவர்கள். தங்கம் ஒரு மந்தமான உலோகம். அவ்வள்ளவு சீக்கிரம் மற்ற உலோகங்களைப் போன்று வினை புரியாது. இனி யாரேனும் உங்களைத் தங்கம் என்று கூறினால் அவர் மேல் கோபங்கொள்ளுங்கள். பொருளாதாரதில் முன்னனியில் உள்ள நாடுகளில் இதுவும் ஒன்று. இங்கு எல்லமே இறக்குமதி செய்யப்படுவதால், அத்தியாவசியப் பொருட்களின் விலை கூட மற்ற நாடுகாளை விட மிக மிக அதிகம். இங்குள்ள இளம் தலைமுறையினருக்கு ஆங்கிலம் தெரிந்திருக்கிறது. ஒரு முறை ராணுவ அதிகாரிகளால் நாங்கள் விசாரிக்கப்பட்ட போது கூட மிகப் பொறுமையாக அவர் உச்சரித்த ஆங்கிலம், மற்றும் மென்மையாக எங்களைக் கையாண்ட விதமுமே அவர்களின் மனநிலையை உணர்த்தியது. உலகமயமாக்கலே ஆங்கிலம் கற்ப்பிகப் படுவதற்க்கு காரணம் என்று ஒரு ஃபின்னிஷ் ஆசாமி கூறினார். மற்றபடி எங்கு பார்தாலும் ஃபின்னிஷ் மொழி தான் கண்ணுக்குப் புலப்படும். இங்கு பொதுப் போக்குவரத்து மற்ற ஐரோப்பிய நாடுகளைப் போன்று அருமையாக உள்ளது. பேருந்து, தொடர்வண்டி, ட்ராம் என்று எல்லாவற்றிற்கும் ஒரே கட்டணம். அங்கே போக்குவரத்து பிராந்தியமாக(எஸ்பூ, ஹெல்சின்கி என்று) பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. இது பொது மக்களுக்கும், சுற்றுலா பயணிகளுக்கும் மிக்க வசதியை உண்டாக்கி இருக்கிறது. அத்தியாவசிய உட்கட்டமைப்பு தேறியிருக்கிறது. இதையெல்லாம் பார்க்கும் போது, நம் தாய் நாட்டில் எப்பொழுது இது மாதிரி ஆகும் என்ற எண்ணம் தோன்றி மறைகிறது.

சரித்திர, பூகோள, காலநிலைப் பற்றியும், மக்களைப் பற்றியும் பார்தாயிற்று. இதைப் பற்றி இன்னும் மேலே சொல்லி வெறுப்பேற்ற விரும்பவில்லை. இனி நம் பயணத்தைத் தொடர்வோம்.

சென்னை விமான நிலையத்தில் ...

ஃபின்லாந்திற்கு பயணம் செய்ய ஆயத்தமாக அனைவரும் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக ஒரு வழியாக சென்னை விமானநிலையம் வந்து சேர்ந்தோம். நான் விமான நிலையம் வந்து சேர்ந்த பொழுது பாலாவும் அன்னா ஜார்ஜும் வந்து சேர்ந்திருந்தார்கள். பாலா தனியாக வந்தார். அன்னா அவளுடைய நண்பர்களுடன் வந்திருந்தாள். நான் என் பெற்றோருடன் வந்திருந்தேன். ஸ்ரீனிவாஸ் ராவ் ஒரு பெரிய குடும்பத்தோடு வந்து சேர்ந்தார். தாரிணியும் மைதிலியும் தத்தம் குடும்பங்களுடன் வந்திருந்தனர். சில புகைப்படங்கள் எடுத்தோம். ஏற்கனவே வெளிநாட்டுப் பயணம் செய்திருந்த சுப்புவோ சீக்கிரம் வரவேண்டும் என்றரிந்தும், வெகு நேரம் கழித்தே வந்து சேர்ந்தார். எல்லரையும் உற்று உற்று பார்த்துக்கொண்டிருந்த என் அம்மா வை நான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். ஃபின்லாந்துக்குப் போய் என்ன பார்த்துக் கொண்டிருந்தாய் என்று கேட்க நினைத்துக் கொண்டேன்.

பாலா, அன்னா வைப்போல் இல்லாமல், நான் மற்றவர்கள் அனைவரும் வந்து சேரக் காத்திருந்தபடியால், அதற்குள் செக்கின் செய்யுமிடம் ஏகக் கூட்டம். பெற்றோருடன் விடைபெற்றுக்கொண்டு செக்கின் செய்யுமிடம் வந்து சேர்ந்தோம். செக்கின் செய்யுமிடம் அந்தப் பெண்மணி எங்கள் பைகளை உள்ளே செல்ல அனுமதிக்க வில்லை, காரணம் அதிக எடையாம். சீக்கிரம் வந்திருந்தால் இந்த தொல்லை இருந்திருக்காது என்று நினைத்தேன். பின்னர் எடையைக் குறைப்பதற்காக பொருட்களை பெட்டியில் மாற்றி மாற்றி வைத்து சமாளித்தோம். அப்பொழுது நான் அடைந்த பரபரப்பைப் பார்து தாரிணி,

"ஏன் பரபரப்பா இருக்கிறீங்க, பொறுமையா எடுத்து வைங்க, என்னோட லேப்டாப் பேக் ல எடம் இருக்கு", என்றாள்.

சிறிது அமைதியடைந்தேன்.

"கேபின் பேக் வெயிட் செக் பண்ண மாட்டாங்கனு நினைச்சேன். என்னோட புக்ஸ் கொஞ்சம் இருக்கு, அதான் வெயிட் ஆகிடுச்சு. அத வச்சுக்கோங்க", என்றேன்.

"குடுங்க" என்று வாங்கிக்கொண்டாள். என் ஜீன்ஸ் பேண்ட் இன்னொருவரின் பைக்குள் சென்றது.

அதற்குள் மைதிலியைக் காண வில்லை. பெற்றோருடன் இன்னமும் விடைபெறவில்லை என நினைத்தேன். அவள் பெற்றோரிடம் விடை பெரும் விதத்தை பின்னர் ஃபின்லாந்தில் இருக்கும்போது என் அம்மா தொலைபேசியில் கூறியபோது சிரிப்புதான் வந்தது. அழுது ஆர்ப்பாட்டம் செய்த பின்னரே அவள் எங்களுடன் வந்து சேர்ந்தாள். பின்னர் அவள் எங்களுடன் இமைகிரேஷன் செக் இடத்திற்கு வந்து சேர்வதற்குள் இன்னொரு முறை அவளின் பை ரேண்டம் செக் ல், அதிக எடை என்று மீண்டும் தொல்லை தந்தார்கள். பின்னர் என்ன நேர்ந்ததோ, அவர்களே அந்தப் பையை செக்கின் செய்கிறோம் என்று சொன்னவுடன் மறுபடியும் உயிர் வந்தது எங்களுக்கு, ஏனெனில் நேரம் மிகக் குறைவு. அதற்குள் தாரிணி, அன்னா மற்றும் பாலா முன்னே சென்றனர்.

இமைகிரேஷன் செக் வரிசையில் நின்று கொண்டிருக்கும் போது மைதிலியின் பாஸ்போர்டை ஏதேச்சயாகப் பார்க்க நேர்ந்தது. அதில் முக்கியமான இரண்டு பக்கங்கள் பலவந்தமாகக் கிழிக்கப்பட்டிருந்ததைக் கண்டவுடன் எனக்கு தூக்கி வாரிப்போட்டது.

"என்ன மைதிலி? இமைகிரேஷன் செக் பேஜ் எங்க?" என்றேன்.

"அப்படியா? எங்க உங்க பாஸ்போர்டைக் காட்டுங்க?" என்ற மைதிலி அதில்
அந்த பகுதி இருந்த்தைக் கண்டவுடன் ஆச்சர்யம் அடைந்தவளாய் என்னைப் பார்த்து,

"அட ஆமாங்க. காணனோமே?. அப்படி ஒரு பேஜ் இருக்கும்னு இப்பதாங்க தெரியும்" என்றாள் சின்ன குழந்தை முகத்தையொத்தவளாய்.

"அத இப்படிக் குடுங்க" என்ற சுப்பு தொடர்ந்தார்,

"இந்த பேஜ் எப்படி இல்லாம போகும்? ஒகே. ஒகே, இது இல்லாட்டியும் இப்ப பிரச்சனை எதுவும் வராது, ஃபின்லாந்து போய்ட்டு அப்பரம் பாத்துகலாம், திரும்பி வர்ரச்ச ப்ராப்ளம் குடுக்கலாம்" என்றார் ஆறுதலாய்.

"எனக்கு என்னமோ பயமா இருக்குங்க, அங்க போய் ஏதாச்சும் பிரச்சனை வராதுல்ல?" என்றாள் மைதிலி.

"அதெலாம் கவலைப்படாதீங்க, அங்க போய் பாத்துக்கலாம்" என்றேன் நான்.

அப்பொழுது அந்தப் பக்கங்கள் பலவந்தமாகக் கிழிக்கப் பட்டதைப் பற்றி அவ்வளவாக யாரும் பேசவில்லை. நானும் அதைப் பற்றிப் பேச்சு எடுக்கவில்லை. இதைப் பற்றி சிரிதும் கவலைப் படாதவராய் இருந்தார் ஸ்ரீனிவாஸ் ராவ். அவருக்கும் முதல் பயணமாததால் அவரும் சிறிது பரபரப்புடனே காணப்பட்டார்.

பாஸ்போர்ட் பக்கங்களையும் கிழிக்கும் அளவுக்கு நீசக் காரியம் செய்பவர்களும் இருப்பார்களோ? என்று ஒரு கணம் நினைத்தேன். நல்ல வேளையாக அங்கே அவளைப் பயணம் செய்ய விட்டுவிட்டார்கள். ஆம், அந்தப் பக்கங்கள் பலவந்தமாகத்தான் கிழிக்கப்பட்டிருந்தது என்பது, அது சரியாகக் கிழிக்கப்படாமல் இருந்ததிலுருந்தே தெரிந்தது. வேறு வழியில் அதைக் கிழிக்கப்பட்டிருக்க வாய்ப்பே இல்லை. மைதிலி சிறிது பயம் கொண்டவளாகக் காணப்பட்டாள். நான் ஆறுதல் கூற முயன்றேன். ஆயினும் அவளின் பயங்கலந்த ஆத்திரம் இன்னமும் என் கண்ணில் நிழலாடுகிறது.
அன்று மார்ச் 22, ஞாயிறு காலை 1.30. நெருங்கிய நண்பர்களின் தவறிய அழைப்புகள், குறுஞ்சேதிகள் ஆகியவற்றில் வாழ்துக்களும், விடைபெறுதலும் ததும்பி இருந்தது. சரியாக 1.50 க்கு லுஃப்தான்ஸா விமானம் பறக்க ஆரம்பித்தது. சிறிது நேரத்தில் விமானப் பணிப்பெண்கள், ஆல்கஹால் நிரைந்த ஒரு தள்ளுவண்டியைக் கொண்டு வந்து நிறுத்தி, தூக்கக் கலக்கத்தில் இருந்த என்னிடம்,

"What do you want sir?"

".."

"Execuse me, What kind of drink do you want? We have beer, wine..."

"Give me a cup of Apple Juice"

"Sorry sir, Apple Juice is over"

"OK, then give me a cup of water, thats enough"

"OK sir"

அந்தப் பெண்மணி குறுநகையுடன் என் இடத்தைக் கடந்தாள்.

ஒன்பதரை மணிநேரப் பயணத்திற்குப் பிறகு ஜெர்மனியின் ஃபிராங்க்ஃபர்ட் வந்து சேர்ந்தோம். அங்கிருந்து ஹெல்சின்கி போவதற்கு இன்னொரு விமானதைப் பிடிக்க ஒன்றரை மணிநேரமே இருந்தது. ஆனால் இமைகிரேஷன் செக் கிற்கான வரிசை அனுமன் வால் போல் மிக நீண்டிருந்தது. நானும் அன்னாவும் ஒரு வரிசையில் நின்றிருந்தோம். மற்றவர்கள் மாலை நேரத்து வானத்து நட்சத்திராங்களாக இங்குமங்குமாக இருந்தார்கள். திடீரென்று மற்றவர்களைக் காணவில்லை. ஆனால் நாங்கள் நின்றிருந்த வரிசை, தவளையை உண்ட பாம்பைப் போல் மிக மெதுவாக நகர்ந்தது. இமைகிரேஷன் செக் முடிந்த பிறகு மணியைப் பார்த்தால் இன்னும் பதினைந்து நிமிடங்களே இருந்தது அந்த விமானத்தைப் பிடிக்க. நானும் அன்னாவும் ஓட்டம் பிடித்தோம். அந்த விமானம் வேறொரு டெர்மினலில் இருந்ததால், அவ்விரு டெர்மினலையும் இணைக்கும் டணலில் ஒடிக்கொண்டே இருந்தோம். ஓடும் போது, எனக்கு மூச்சிறைத்தது. அன்னா எதுவும் கவலைப்படாதவளாய் ஓடிக் கொண்டிருந்தாள். எனக்கு ஒரே ஆச்சர்யம். ஒரு பெண்ணிடம் பின்தங்குகிறோமே என்ற வெட்கம் வேறு. பின்னாலில், அவள் ஒரு மாரத்தான் ஓட்டக்காரி என்று தெரிந்த பிறகு தான் எனக்கு ஆச்சர்யம் நீங்கியது. இடையே செக்யூரட்டி செக் வேறு. இன்னும் ஐந்து நிமிடங்களே இருந்த சமயத்தில் விமானம் இருக்கும் கேட் வந்து சேர்ந்தோம். அங்கே மற்றவர்கள் அனைவரையும் பார்த்த பிறகு தான் உயிர் வந்தது. அவர்கள் வேறொரு இமைகிரேஷன் செக் ஏற்பாட்டினால் சீக்கிரமே வந்து சேர்ந்து விட்டதாகவும், அது வரையில் புகைப்படங்கள் எடுத்ததாகவும் கூறியபோது என் பொல்லாத நேரம் என்றே நினைத்துக் கொண்டேன். அதன் பிறகு எங்களை மாதிரியே இன்னும் நிறைய நபர்கள் வந்து சேரவேண்டியிருந்ததால் விமானம் காலதாமதமாக புறப்பட்டது.

ஃபின்லாந்தில் முதல் வாரம்...

இரண்டரை மணி நேரத்திற்குப் பிறகு, ஆயிரம் ஏரிகளை உடைய நாடும், "LINUX" என்னும் கணிணி இயக்கியை உலகிற்கு தந்த லினஸ் டொர்வால்ட்ஸ் பிறந்த ஃபின்லாந்து நாட்டிற்கு வந்து சேர்ந்தோம். அந்த விமான நிலையம் ஹெல்சின்கியில் உள்ளது என்று கூறுகிறார்கள். உண்மையில் அது வாந்தாவில் தான் உள்ளது என்று பின்னர் அறிந்து கொண்டேன். விமான நிலையத்தை விட்டு வெளியே வந்தவுடன் உடலில் ஓடும் இரத்தத்தை சிறிது நிற்க வைத்து உறையவைக்கும் கடுங்குளிர் நிலவியது. இது எனக்கு புதிய அனுபவமன்று. ஏற்கனவே அமெரிக்கா சென்றிருந்தபடியால் இது எதிர்பார்த்ததே.

அனைவரும் மாலை ஸ்டேயட் என்னும் தங்கும் விடுதியில் வந்து குழுமினோம். விடுதியில் தங்கும் முன்னேற்பாடுகள் செய்திருந்தபடியால், அவரவர் அறைகளுக்குச் சென்றோம். என்னை வரவேற்க அறை எண் 112 ல் கிருஷ்ணா இருந்தார். பயணத்தில் சரியாக சாப்பிடாததால் அகோரப் பசி அனைவருக்கும். இதை முன்னமே அறிந்திருந்த கிருஷ்ணா எங்கள் அனைவருக்கும் ஏதோ ஒரு உணவை செய்து வைத்திருந்தார். அது என்னவென்று கூடப் பாரமல் பசி மயக்கத்தில் உண்டோம். பின்னர் சிறிது இளைப்பாறிய பிறகு, இரவு உணவு எங்கு சாப்பிடலாம் என்று தீர்மானித்து, அங்கு இருந்த ஒரு இந்தியன் உணவு விடுதியில் சாப்பிட முடிவு செய்தோம். வெளியில் கடும் பனி பெய்து கொண்டிருந்தது. எனினும் அதில் நடந்து செல்லவே அப்படித் தீர்மானித்தோம். அப்போது ஸ்டேயட் ல் தங்கி இருந்த அனைவரும் ஒன்றாக சாப்பிடப் போனது இது தான் முதலும் கடைசியுமாக இருந்தது.

ஸ்டேயட்...

ஸ்டேயட் விடுதியைப் பற்றி நான் சொல்லியேயாக வேண்டும். நாங்கள் தங்கியிருந்த அறை இருவர் தங்கக்கூடியது. விசாலமான வரவேற்பறை, அதில் ஒரு எல்.சி.டி தொலைக்காட்சி. ஆனால் அதில் ஃபின்னிஷ், ஸ்வீடிஷ், ருஷ்ய மொழிகளைத் தவர வேறு அலைவரிசைகளே கிடையது. எப்பொழுதாவது ஆங்கில நாடகங்கள், திரைப்படங்கள் இடுவார்கள். சி.என்.என். தொலைக்காட்சி எப்பொழுதும் அரைத்த மாவையே அரைத்துக் கொண்டிருக்கும். அதுவும் அமெரிக்கர்களைப் பற்றியே கூறிக்கொண்டிருக்கும். அறையில் அமருவதற்கு ஏதுவான சோபா செட்களும் அழகான படுக்கையறைகளும் அதில் இலகுவான மெத்தைகளும் அழகான கழிவறைகளும் உள்ளே சவுனா என்னும் நீராவிக் குளியலறையும் மனதிற்கு மகிழ்சியை உண்டு பண்ணுகிறது. பொதுவான விடுதி அறைகளில் இல்லத சமையலறையும் இங்கு உண்டு. அதில் நான் என்றும் பார்த்திராத மின்னடுப்புகள், சமையல் உபகரணங்கள் மற்றும் மைக்ரோ வேவ் ஒவன் ம் உண்டு. துணி துவைப்பதும் இங்கு இலவசம். இவை எல்லா வற்றையும் பார்த்து உண்டான மகிழ்ச்சி, தினமும் 113 யூரோ கொடுக்க வேண்டியிருக்கிறதே என்று நினைத்த மாத்திரத்தில், மகிழ்ச்சியனைத்தும் சூறாவளியில் காணாமல் போன பஞ்சாய்ப் பறந்தது.

ஒலிபெருக்கி ஒலித்தது...

மார்ச் 23, திங்கள் கிழமை, காலையிலிருந்து மந்தமாகவே நகர்ந்தது எனக்கு. ஆனால், இரவு நடக்கவிருக்கும் சுவாரஸ்யமான(மற்றவர்க்கு நடந்தால் அது சுவாரஸ்யம் தானே) சம்பவம் நடக்கவிருப்பதனால் தான் இப்படி பொழுது நகருகிறது என்பதைச் சொல்லமல் சொல்லியது போலும். நானும் கிருஷ்ணாவும் அன்றிரவு உணவிற்காக சப்பாத்தி செய்ய எத்தனித்தோம். சிறிது புகை பரவ ஆரம்பித்தது. சிறிது நேரத்திற்கெல்லம் ஃபையர் அலார்ம் என்று சொல்லக்கூடிய ஒலிபெருக்கி மிகுந்த சப்தத்துடன் ஒலிக்க ஆரம்பித்தது. எனக்கு ஏற்கனவே அமெரிக்காவில் இது மாதிரி அனுபவம் ஏற்பட்டிருந்தது. அப்பொழுது ஒலிக்கும் நேரத்தில் ஈரத்துணியால் ஃபையர் அலார்மை மூடி வைத்திருந்தால் அது எழுப்பும் ஒலி நின்றுவிடும். வேறு எந்த தொடர் நிகழ்வும் நடவாமல் தடுக்கலாம். இப்படி நினைத்துக் கொண்டு, தாம் தான் அந்த ஒலிக்கு காரணம் என்று நினைத்து,

"கிருஷ்ணா ஒரு துணி இருந்தா குடுங்க" என்றேன்.

"இது தாங்க இருக்கு" என்று ஒரு துணியை கொடுத்தார் பீதியுடன்.

நானும் அந்த ஒலி நிற்கும் என்று எவ்வளவோ முயன்றேன்.

உடனே கிருஷ்ணா "நா ரிஸப்ஷன் போய் என்ன னு கேட்டுட்டு வரேன் கணேசன்" என்றார்.

சரி நடப்பது நடக்கட்டும் என்று நானும் வெளியில் வந்தேன். முதல் மாடியில் புகையாக இருந்தது. அதைக் கண்டதிலிருந்து தவறு நாமிழைக்கவில்லை என்று ஒருவாறு சாந்தமானேன்.

கிருஷ்ணா வந்து "கணேசன், அலார்ம் ஃப்ர்ஸ்ட் ஃப்ளோர் ல இருந்து வருதாம்" என்ற உடன் ஐயம் நீங்கியது.

அதற்குள், முருகைய்யன் வந்து, "என்ன டா நடக்குது?" என்று வந்து நாங்கள் நின்றிருந்த இடத்திற்கு வந்து கேட்டார்.

அந்த விடுதியில் நிறைய இந்தியர்கள் வசித்தபடியால் யாரோ புகைய விட்டு, தவறான அலார்ம் ஒலிக்க காரணமாயிருந்திருப்பார்கள் என்று நினைத்துக் கொண்டோம். தீயணைப்பு வீரர்கள் வந்து அந்த தவறான அலார்மை நிறுத்தினர். அப்பப்பா, அந்த ஒலி நின்ற பிறகு, அமைதி மீண்டும் குடி கொண்டது. பின்னர் அந்த தவறான அலார்ம்க்கு நம் சுப்புவும் ஸ்ரீனிவாஸ் ராவும் தான் காரணம் என்றும், அவர்கள் ரொட்டித் துண்டை வெகு நேரம் ரொட்டி மேக்கரில் வைத்திருந்ததால் அது கருகி பெரிய புகை மண்டலம் உருவானதாகவும், அதைக் கவனியாததால் அலார்ம் ஒலித்ததாகவும் மறு நாள் எங்களுக்கு தெரியவந்த போது சிரி சிரி யென்று சிரித்துத் தள்ளினோம். பின்னர் இந்த விஷயம் சென்னையில் உள்ள அலுவலகத்திற்கும் போய் விட்டது. ஆனால் இப்படி ஒரு பயங்கர சப்தம் எழுந்தும் ஒரு அறை திறக்கப்படவேயில்லை. அது தாரிணி, மைதிலி, அன்னா தங்கியிருந்த அறை தான்.

முருகைய்யன், "என்னடா? இங்க இவ்ளோ நடக்குது, அந்த ரூம்ல இருந்து யாரும் எட்டிகூட பாக்கமாட்ராங்க" என்றார்.

நானும் கிருஷ்ணாவும் புன்னகைத்து எங்கள் அறைக்கு சென்றோம்.

செல்லோ...

ஃபின்லாந்தில் நாங்கள் தங்கி இருந்த பிராந்தியத்திற்கு எஸ்பூ என்று பெயர். அங்கு இருக்கும் ஒரே பெரிய வணிகவளாகம்."செல்லோ". இது நம்மூர் ஸ்பென்சர் ப்ளாஸாவைப் போன்று பெரிய வணிகவளாகம். இதில் தான் எங்களுக்குத் தேவையான் உணவு மூலப்பொருட்கள் கிடைக்குமிடம். இது நாங்கள் தங்கியிருக்கும் ஸ்டேயட் விடுதியிலிருந்து 1 மைல் தொலைவு இருக்கும். இந்தக் கடுங்குளிர் நேரத்தில் அங்குப் போய் வருவதென்பது மிகக் கடினமான் காரியம். இருந்தாலும் நடந்தே போய் வரவேண்டியிருக்கும்.

மார்ச் 26 வியாழன் மாலை நான், தாரிணி, மைதிலி அங்கு வரவேண்டியிருந்தது. மைதிலியின் புதிய பாஸ்போர்ட் ஏற்பாட்டிற்காகப் புகைப்படம் எடுக்க வேண்டியிருந்தது. அதற்காக அந்தக் கடையைக் கண்டுபிடித்து, அங்கு வந்து புகைப்படம் எடுத்துக் கிளம்பினோம்.

தோழி உதயம்...

மறுநாள் ஹெல்சின்கியில் உள்ள இந்தியத் தூதரகத்திற்கு மைதிலி செல்ல தீர்மானித்திருந்தாள். அதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்திருந்தாள். ஆனால் எல்லாருக்கும் பணி இருந்தபடியால் அவள் தனியாக இருந்ததைக் கண்டேன்.

"என்ன மைதிலி இன்னும் ஆஃபீஸ் கிளம்பலயா?", என்றேன்.

"இன்னிக்கு ஹெல்சின்கி போய், இந்தியன் எம்பஸி ல புது பாஸ்போர்ட் அப்ளை பண்ணணும், எல்லாருக்கும் வேலை இருக்குதாம்", என்றாள் மைதிலி.

"ஓ அப்ப தனியா போகப் போறிங்களா?", என்றேன் சிறிது வியப்புடன்.

"முருகைய்யன் வரேன்னு சொல்லி இருக்கார், பட் அவருக்கும் வேலை இருக்கும் போல இருக்கு", என்றாள் சிறிது ஏமாற்றமாய். அதில் தான் தனியாகப் போகிறோம் என்ற பயத்தைப் பார்த்தேன்.

"அப்டின்னா, நான் உங்க கூட வரட்டுமா? எனக்கு இன்னும் வேலை ஆரம்பிக்கலை", என்றேன்.

"அப்டியா? சரி, முருகைய்யன் கிட்ட சொல்லிட்டு போவோம்", என்றாள் மகிழ்ச்சியுடன்.

முருகைய்யன் அறைக்குச் சென்றோம்.

முருகைய்யன், "டே பாத்து போங்கடா. ஏதாச்சும் பிரச்சனைனா கால் பண்ணுடா"

"சரிங்க", நான்

முருகைய்யன், "போய் சேர்ர இடம் கரக்டா தெரியுமா, ரூட் சர்ச் பண்ணி பிரிண்ட் குடுக்கட்டா?"

"வேணாம் முருகைய்யன், நான் ஆல்ரெடி வச்சிருக்கேன்", என்றாள் மைதிலி.

ஹெல்சின்கிகு ரயில் வண்டியில் பயணம் செய்தோம்.

ஹெல்சின்கியை நோக்கி பயணம் தொடர்ந்தது. நம்மூர் போல், பயணச்சீட்டு வெளியே கிடைக்கும் என்று தேடிப் பார்தோம். அங்கு விசாரித்ததில் ஒரு ஃபின்னிஷ் ஆசாமி, தனக்குத் தெரிந்த ஆங்கிலத்தில், சிரமப்பட்டு பயணச்சீட்டு ரயிலின் உள்ளே கிடைக்கும் என்று புரியவைத்தார். விடுதி ரிஸப்ஷனிஸ்ட் கூறிய திசையில் உள்ள நடைமேடையுல் நின்றோம். ரயில் வந்தததும் அதில் ஏறி அமர்ந்துக் கொண்டோம். எங்களைச் சுற்றிலும் ஃபின்னிஷ் ஆசாமிகள் எங்களை சிறிது நோட்டமிட்டு பின் அவரவர் வேலைகளில் ஈடுபட்டனர். பின்னர் மைதிலிக்கும் எனக்கும் நடந்த உரையாடலை அவர்களுக்கு புரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஏதேதோ பேசி வருகையில், கடைசியில் எந்த ரயில் நிலையதிற்கு பிறகு இறங்கவேண்டும் என்பதை கணக்கெடுக்காமல் விட்டுவிட்டோம். பின்னர் ரயில் ஓரிடத்தில் நின்றதும், ரயில் காலியானது. அதன் பிறகே ஹெல்சின்கி தான் கடைசி ரயில் நிலையம் என்று எங்களுக்கு புரிந்து சிரித்துவிட்டோம்.

"எந்த ஸ்டாப்னு கூட தெரியாம வந்திருக்கோம், எங்க போகனும்?", சிரித்தேன்.

"சட்டமாகாட்டுனு ஒரு இடம், அங்க தான் இந்தியன் எம்பஸி இருக்கு", என்றாள் அவளின் வழக்கமான ஆர்வம் ததும்பும் முகத்துடன்.

"சரி, இப்போ டாக்ஸி ல போகலாம், திரும்பி வரச்ச, ட்ராம், பஸ் ல வந்துரலாம், என்ன?", என்றேன் சிறு புன்னகையுடன்.

"சரிங்க போகலாம்", என்றாள் என் புன்னகை புரியாதவளாய்.

சட்டமாகாட்டு என்றதும் எனக்கு "சத்தமா கத்து" என்றே தோன்றியது. ஹெல்சின்கி ஒரு பழைய நகரத்தின் களையைப் பெற்றிருந்தது. அங்கு வானளாவ உயர்ந்த கட்டிடங்கள் ஏதுமில்லை. சிகாகோ, நியூயார்க் போன்ற நகரங்களைப் பார்க்கும் பிரமிப்பு இங்கு இல்லை. ஆனால் இங்கு பழைமை வாய்ந்த கட்டிடங்கள் அதிகம். மைதிலி புகைப்படம் எடுப்பதில் அதீத ஆர்வம் உடையவள் என்பதை அன்று தெரிந்துகொண்டேன். கையில் கேமிராயுடன் வந்திருந்தாள். ஐந்து நிமிடத்தில் இந்திய தூதரகத்தை வந்தடைந்தோம்.

"என்னங்க, சீக்கிரமா வந்துட்டோம். வழி தெரிஞ்சா நடந்தே வந்திருக்கலாம் போல", என்றாள் மைதிலி.

புன்னகைத்தேன்.

இந்தியத் தூதரகக் கதவு மூடியிருந்தது. ஒரு பொத்தான் கதவருகில் இருந்தது. பொத்தானை அழுத்தியும் திறக்கவில்லை. பின்னர் ஒரு அம்மணி வெகு சுலபமாகத் திறந்து உள்ளே சென்றதும், இது ஏன் நமக்குத் தெரியவில்லை என்று புன்னகைத்தோம். அதுவும் ஒரு பழமையான கட்டிடம். அதன் மின்தூக்கி (அதங்க லிஃப்ட்) பார்க்க மிகவும் பழையதாக இருந்தது. அதில் ஏறாமல் படியில் சென்றோம். ஒரு படிவத்தை பூர்த்தி செய்யும்படி கோரினார் ஒரு ஃபின்னிஷ் பெண்மணி. பிறகு இரு வாரத்தில் புதிய பாஸ்போர்ட் கிடைக்கும் என்று கூறினாள். பின்னர் வெளியே வந்து சில புகைப்படங்கள் எடுத்துக்கொண்டோம். அங்கிருந்து ட்ராமில் சென்றோம். ஹெல்சின்கி ரயில் நிலையத்தை அடைந்ததும் அங்கு நாங்கள் செல்ல வேண்டிய ரயில் இல்லததால் விழித்தோம். அங்கு ஒரு ஃபின்னிஷ் கிழவரிடன் விசாரித்தேன். அவர் ஒன்றும் புரியாமல் என்னைப் பார்த்து புன்னகை புரிந்து கொண்டேயிருந்தார். பின்னர் தான் விளங்கியது, நிறைய மக்களுக்கு ஆங்கிலம் தெரியாது என்று. பின்னர் எப்படியோ விசாரித்து அலுகலகம் சென்றோம். வந்து சேரும் வழியில் மைதிலி பட படவென்று பேசிக் கொண்டேயிருந்தாள். நான் புன்னகையுடன் கேட்டுக்கொண்டே வந்தேன். இந்த சந்திப்பு எங்களிடையே நட்பு உருவாக வித்தாக இருந்தது.

வெள்ளிக் கூத்து...

வெள்ளிக் கிழமை, வாரயிறுதி நாள். ஸ்டேயட்ல் உள்ள எங்கள் குழுவினர் அனைவரும்(பெண் நண்பர்களைத் தவிர) எங்கள் அறையில் ஒன்று கூடி, ஒன்றாகச் சமைத்துச் சாப்பிட்டு இன்னும் சிலவற்றையும் உட்கொண்டு உல்லாசமாக பொழுது கழிக்கலானோம். பாலா கொண்டுவந்திருந்த பிளேயரில் அப்போது பிரபலமாக இருந்த படங்களைப் பார்த்தோம். இது ஒவ்வொறு வெள்ளியன்றும் தொடர்ந்தது. பெரும்பாண்மையான நேரங்களில் யாராவது ஒருவர் சிக்குவார் கிண்டலுக்கு உள்ளாக. படம் பார்க்கிறோமோ இல்லையோ, இந்தக் கிண்டலும் கேலியும் எல்லா வெள்ளியும் தொடர்ந்தது. நாங்கள் தூங்குவதற்கு இரவு 1 அல்லது 2 ஆகும். முதலில் இது எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. அது ஒரு எல்லையைக் கடக்கும் போது அதுவே அறுவறுப்பாக மாறிப்போனது. எதுவுமே அளவுக்கு மீறினால் நல்லதில்லைதானே?

புதிய நண்பர்கள்...

நான் ஏற்கனவே கூறியபடி அங்கிருந்த ரோஹன், பாரதி, சித்தார்த் எனக்கு புதிய நண்பர்களாகக் கிடைத்தார்கள். வாரயிறுதி நாளான சனிக் கிழமையன்று ஹெல்சின்கி யில் உள்ள ஒரு மீன் அருங்காட்சியகத்திற்க்கு செல்வதாகத் தீர்மானித்தோம். ஸ்டேயட்டில் உள்ள அனைவரையும் அழைத்தேன். மூன்று பெண்களைத் தவிர, யாரும் வரவில்லையென்று மறுத்தனர். அன்று வழக்கத்தைவிட கடும்பனி பெய்துகொண்டிருந்தது. அதனால் யாரும் வரவில்லையென்று கூறினர். ஆனால் பனிப் பொழிவை இன்று விட்டால் என்றும் நாம் காண இயலாது என்றெண்ணி நான் கிளம்பினேன். உடலை உறையச் செய்யும் பனியில் நாங்கள் ஹெல்சின்கி நகர்வலம் வந்தோம். வித விதமான மீன் களைப் பார்த்து ரசித்தோம். பனியில் புகைப்படம் எடுக்க கையுறையிலிருந்து வெளியெ கையை எடுக்கும் போது குளிர் தாங்காமல் விரல்கள் விறைத்து விடும். பொறுத்துக் கொண்டு புகைப்படங்கள் எடுத்துக் குவித்தோம். சித்தார்த், பாரதி ஏற்கனவே அங்கு வந்திருந்ததனால் அவர்கள் வழிகாட்டியபடி சென்றோம். பின்னர் நான் முன்பு கூறிய சுயொமென்லின்னா என்ற தீவிற்கு போக முடிவு செய்தோம். அப்போது அத்தீவின் பெயர் கூட எனக்குத் தெரியாது. ஹெல்சின்கி கடற்கரைத் துறைமுகத்திற்கு சென்றோம். பெரும்பனிப் பொழிவினால், எது நிலம் எது கடல் என்று தெரியாமல் பனிப் படலம் வெளேரென்று படர்ந்திருந்தது. பேருந்து நிலையதிலிருந்து துறைமுகத்தை அடைவதற்குள் பனிக் காற்று பெரும்பாடு ஆக்கிவிட்டது.
அந்த தீவிற்கு செல்ல ஃபெர்ரி என்ற தனிப் படகு இருந்தது. அது பனிக் கட்டிகளை உடைத்துக்கொண்டு முன்னேறிச் செல்லும் அழகு தனிதான். சுற்றிலும் பால்டிக் கடல் ஒரு பெரிய உப்பளம் போன்று வெள்ளை வெளேறென்று அமைதியாகக் காட்சியளித்தது. அது கடல் என்று நம்பமுடியாமல் இருந்தேன். அந்தத் தீவைச் சுற்றிலும் வெட்ட வெளியாக இருந்த படியால் குளிரின் உக்கிரம் அதிகமாக இருந்தது. சிறிது தூரம் தான் சென்றிருப்போம். அதற்க்குள் இரத்தத்தை உறையவைக்கும் பனிக் காற்று வீசியது. உள்ளே நகரமுடியாமல் தடுத்தது. இதைப் பின்னாளில் பார்க்கலாம் என்று முடிவு செய்தோம். வீடு திரும்பினோம். அந்த அழகிய தீவு எவ்வளவு வண்ணங்களுடன் காட்சியளித்தது என்பதைப் பின்னர் வேனில் காலதில் நாங்கள் சென்றபோது பார்ப்போம். இப்போதைக்கு அது ஒரு கருப்பு வெள்ளைத் தீவாக மட்டுமே காட்சியளித்தது.

மறுநாள் ஞாயிற்றுக் கிழமையும் எங்கும் பனி பெய்துகொண்டிருந்தபடியால், எங்கும் செல்லவில்லை. மேலும் ஞாயிற்றுக் கிழமையானால் ஃபின்லாந்தில் எல்லாக் கடைகளையும் மூடி விடுவார்கள். சௌனா என்னும் நீராவிக் குளியல் செய்யலாம் என்று முடிவு செய்தேன். அது நீராவிக் குளியலன்று, வியர்வைக் குளியல் என்று குளித்தபின் தான் அறிந்தேன்.

பேருந்துப் பயணம்

எங்கள் அலுவலகம் நாங்கள் தங்கி இருந்த இடத்திலிருந்து சற்றே தொலைவில் இருந்தது. ஃபின்லாந்தில் பொதுப் போக்குவரத்து மிக நன்றாக இருந்ததால் நாங்கள் பேருந்தில் பயணம் செய்தே அலுவலகத்தை அடைவோம். அதிலும் பேருந்து எண் 22, எங்கள் ஃபின்லாந்து பயணத்தில் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது. 20 நிமிடங்களுக்கு ஒரு பேருந்து ஆகையால் இதைத் தவற விட்டால் அலுவலகத்தை அடைய அரைமணி நேரம் காலதாமதமாகிவிடும். இந்தப் பேருந்து நிறுத்தமோ நாங்கள் தங்கி இருந்த விடுதிக்குச் சற்றே தொலைவில் இருந்தபடியால் பேருந்து நிலையத்தை அடைய 10 நிமிடங்களாவது ஆகும். அதிலும் பனி பொழியும் காலங்களில் அந்த மேடு பள்ளங்கள் நிறைந்த பகுதியில் நடப்பதே கடினமான காரியம். அதேபோல் அலுவலகத்திற்கு அருகில் உள்ள பேருந்து நிறுத்தத்திலிருந்து அலுவலகம் சென்றடைய 5 நிமிடங்களாவது ஆகும். நாங்கள் எல்லாரும் ஒரு கும்பலாக ஸ்டேயட் விடுதியிலுருந்து பேருந்து நிறுத்தத்திற்கு நடந்து செல்வோம்.

ஒரு விஷயம் கூற மறந்து போனேன். ரோஹன், சித்தார்த் மற்றும் பாரதி மட்டும் எங்களுடன் ஸ்டேயட்டில் தங்கவில்லை. ரோஹன் வேறொரு இடத்தில் தன்னந்தனியாக தங்கியிருந்தான். பாரதியும் சித்தார்த்தும் முதலில் ஸ்டேயட்டில் தான் தங்கியிருந்தார்கள். பின்னர் ஸ்டேயட்டில் வாடகை என்ற பெயரில் கொள்ளையடிக்கப் படுவதைப் பொறுக்காமல் ஒரே வாரத்தில் வேறொரு இடம் தேடி அங்கே குடியேறினர் (புத்திசாலிகள்). இதெல்லாம் நாங்கள் அங்கு வந்து சேர்வதற்குள்ளே நடந்த்துவிட்டிருந்தது.

மார்ச் 30, திங்கள் கிழமை "டே லைட் சேவிங்" (பகல் வெளிச்ச சேமிப்பு, அப்படியே மொழிபெயர்த்தால்) என்ற முறை மேற்கத்திய நாடுகளில் பின்பற்றுவது வழக்கம். அங்கே வேனில் காலங்களில் பகல் நீண்டு காணப்படும். எனவே பகல் நேரத்தை ஒரு மணிநேரம் உபயோகித்துக்கொள்ளவும் இன்ன பிற காரணங்களுக்காகவும் வேனில் கால ஆரம்பத்தில் ஒரு மணி நேரம் முன்னதாக அனைத்து கடிகாரங்களையும் மாற்றி வைத்துக் கொள்வர். வேனில் காலம் முடிந்த்ததும் பழையபடி ஒரு மணி நேரம் கூட்டிக் கொள்வர். (இன்னும் விவரமறிய இணைய வலையில் குதிக்கவும்). அதைப் பற்றி நன்கு அறிந்திருந்த நானோ என்னுடைய மறதியினால் மற்ற எல்லாரையும் எனக்காகக் காத்திருக்க வைத்துவிட்டேன். அதாங்க தூங்கி தொலைச்சுபுட்டேன். எங்கள் குழுவில் எல்லாரும் எனக்காகக் காத்திருந்ததில் எனக்கு வெட்கமும், அதே நேரத்தில் மரியாதையும் அதிகமானது. இது இப்படியே தொடர்ந்ததா? பார்க்கத்தானே போகிறோம்.

புத்தக ஆர்வம்

எனக்கு புத்தகங்களில் ஆர்வம் அப்பொழுது துளிர் விட்டிருந்தது. தாரிணியும் புத்தகப் பிரியை என்று தெரிந்ததும் அவளிடம் உள்ள புத்தகங்களில் ஒன்றை மட்டும் படிக்கக் கேட்டேன். நான் அப்பொழுது மகாத்மாவின் "சத்ய சோதனை" படித்துக் கொண்டிருந்தேன். அதில் நான் எதிர்பார்த்த சத்யாகிரகம் பற்றி ஒரு குறிப்பும் இல்லை. அது வேறொரு தனிப் புத்தகமாக வெளியிடப்பட்டுவிட்டதாம். ஒரு கட்டத்திற்குப் பிறகு அதன் மேல் வெறுப்பு வர ஆரம்பித்தது. ஆனால் காந்தியிடத்தில் இருந்த அதே மரியாதை இன்னமும் குறையவில்லை. மேலும் அவர் இந்த புத்தகதைப் படித்தேன், அந்தப் புத்தகதைப் படித்தேன் என்று கூறும்போது, எனக்கும் அது மாதிரி நிறைய படிக்கவேண்டுமென்ற ஆர்வம் மேலிட்டது. அதுவே எனக்கு புத்தகங்களில் மேல் ஆர்வம் துளிர் விடக் காரணமாயிற்று. வேறு ஏதாவது புத்தகம் கிடைக்குமா என்று மனம் தேடிக் கொண்டிருக்கும்போது தாரிணியிடமிருந்து அந்தப் புத்தகம் கிடைத்தது. அன்று அலுவலகத்தில்,

"ஏங்க ஏதாச்சும் நல்ல புக்ஸ் இருந்தா குடுங்க, வேற புக்ஸ் இல்லாம சத்ய சோதனை படிச்சிடிருக்கேன்", என்றேன் கண்ணில் கேள்வியுடன் தாரிணியிடம்.

"சரி என் கிட்ட ஜக்கி யோட ஒரு புக் இருக்கு, அத படிக்கிரீங்களா?", என்றாள்.

"அது என்ன ஆன்மீக புக்கா?", வினவினேன்.

"தெரியல, மனசு கஷ்டமா இருந்தா அத படிச்சா தெளிவாய்டுவேன்", என்றாள் வாய் முழுதும் வரிசைப் பல் தெரிய அவளுக்கே உரிய புன்னகையுடன்.

"அப்டினா குடுங்க, படிக்கறேன்", என்றேன் ஆர்வமாய்.

"நீங்க பொன்னியின் செல்வன் படிச்சு இருகீங்களா?" என்றாள் கண்ணில் ஆர்வமுடன். இது இரண்டாவது முறையாக என்னிடம் கேட்கிறாள் என்று நினைக்கிறேன்.

"இல்ல, அது நல்லா இருக்குமா?", என்றேன் சற்றும் ஆர்வமில்லாதவனாய்.

"இன்னமும் பொன்னியின் செல்வன் படிக்காம இருகிங்களே", என்றாள் ஏளனமாக, பின்னர் தொடர்ந்த்தாள்.

"எனக்கு தமிழ் புக்ஸ் மேல ஆர்வம் வர்ரதுக்கு பொன்னியின் செல்வன் தான் காரணம்", என்றாள் பெருமிதமாக.

அப்படிப்பட்ட புத்தகத்தை படித்தே தீரவேண்டும் என்று மனதிற்குள் தீர்மானித்தேன். பின்னர் அவள் தான் என் தங்கையாக மாறப் போகிறாள் என்றும், அவளிடமே பிறந்தநாள் பரிசாக அப்புத்தகத்தைப் பெறுவேனென்றும், பொன்னியின் செல்வனைத் தந்த கல்கியின் சமுத்திரம் போலிருந்த வாசகர்களில் நானும் ஒருவனாவேனென்றும் கனவிலும் நினைக்கவில்லை.

மாலை ஜக்கியின் புத்தகத்தைப் படிக்க ஆரம்பித்தேன். வெகு நாளாக என் மனதில் இருந்த கேள்விகளுக்கான விடையாக இருந்தது அந்தப் புத்தகம். முக்கியமாக மது அருந்துவதைப் பற்றி அவர் கூறிய விளக்கம் என் மனதில் இருந்த கேள்விக்கு ஒரு நிரந்தரமான, பிசகில்லாத பதிலைத் தந்தது. பலவித மனப்போரட்டதிற்கு அது விடையாக இருந்தது. அம்மகானை என் ஆத்ம குருவாகவும் ஏற்கத் தீர்மானித்தேன். அவரைப் பற்றி கூறிக்கொண்டே போகலாம் ஆனால் ஃபின்லாந்து பயணம் தொடரவேண்டாமா?

அன்னையிடமிருந்து சேதி..

மறுநாள் நான் சற்றும் எதிர் பாரமல் ஒரு கெட்ட செய்தி எனக்கு எட்டியது என் அம்மாவிடமிருந்து.

"வாழ்வில் நாம் இன்பம் என்று நினைப்பது உண்மையில் இன்பமன்று, துன்பம் என்று நினைப்பது உண்மையில் துன்பமன்று"

என்று கல்கியின் வரிகளில் மூழ்கியிருந்த அர்த்தத்தை உணர்ந்திருந்தாலும், மனம் அதைப் பற்றியே சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தது. அலுவலகத்தில் வேலையின் மீது ஒருமுகப் படுத்தியதால் அங்கு பிரச்சனை ஏற்படவில்லை. மாலையில் பேருந்திலிருந்து விடுதிக்கு வரும்போது அந்த எண்ணம் வந்துக் கொண்டேயிருந்தது. என் முகம் வாடியிருந்ததை தாரிணி கண்டுகொண்டாள். என் அருகில் நடந்து வந்து,

"என்ன ஆச்சு? ஃபேஸ் ரொம்ப டல்லா இருக்கு?", என்றாள் சிறிது புருவ நெறிப்புடன் அவளின் வழக்கமான அதட்டல் தோனியில்.

"ஒன்னுமில்லைங்க", என்றேன் விஷயதை பிறர் அறியக்கூடாது என்ற நோக்குடன்.

"ஏதாச்சும் ப்ராப்ளமா இந்தியால? அம்மா ஏதாச்சும் சொன்னாங்களா?", என்றவள் தொடர்ந்தாள்

"இத பாருங்க, நீங்க அங்க இருந்தா அது சால்வ் ஆகியிருக்குமா?", என்று கேட்டாள் மேலும் விஷயம் என்ன என்று கிளராமல்.

"இருக்கலாம்", என்றேன் கலக்கமாய்.

இருந்தாலும் அவளின் வார்த்தைகள் ஆறுதலாய் இருந்தது. மனதை வேறொரு திசைக்குத் திருப்ப முயன்றேன். வேறென்ன, கவிதை எழுதுவதுதான். அதுதான் இப்பொழுது மிகச்சுலபமாக செய்யக் கூடியதாயிற்றே அனேகருக்கு, என்னையும் சேர்த்து. பின்வருமாறு எழுதி முடித்தேன்.

அபலைப் பெண்டிரின்
மனதைக் கெடுக்கும்
கேடுகெட்டவனே ! உன்னை
நடுவீதியில் நிறுத்திக்
கூறுபோட எத்தனித்தேன்
கழுகுகளுக்கு இரை போட

இதை நாட்குறிப்பேட்டில் எழுதியதும், சில வரிகள் நனைந்தன என் கண்ணீர்த்துளிகளால். என் ஆத்திரம் அடங்கியது, சாந்தம் குடி கொண்டது அன்றய நடுநிசியில்.


கோபமும் கொந்தளிப்பும்

வெள்ளிக் கிழமை இரவு உணவு இந்தியன் உணவகத்தில்(ஹோட்டல் கரி லீவ்ஸ் ல்) சாப்பிட தீர்மானித்தோம். நான், சுப்பு, ஸ்ரீனிவாஸ் ராவ், மைதிலி, தாரிணி மற்றும் அன்னா ஆகியோர் சென்றோம். பாலாவிற்கு வேலை இருந்ததாலும், கிருஷ்ணா தனக்கு விருப்பமில்லையென்றும் கூறினார்கள். அங்கு கல கலவென்று சாப்பிட முடியாமல் போனதிற்கு பின்வரும் சுவாரஸ்யமான சம்பவமே காரணம். வேண்டிய உணவுவகைகளை கொண்டுவர எங்களின் கட்டளைக்காக ஒரு பெண்மணி வந்திருந்தாள். அவள் பார்ப்பதற்கு ஃபின்னிஷ் பெண்மணி போன்று தோன்றவில்லை. நாங்கள் வரிசையாக எங்களின் விருப்பமான உணவுகளைக் கோரினோம். பின்னர் மைதிலியை அனுகினாள். மைதிலிக்கும் அந்த பெண்மணிக்கும் நடந்த ஆங்கில உரையாடலைத் தமிழில்,

"எனக்கு பாதி உணவு மட்டும் போதும், நான் இவர்களுடன் பகிர்ந்து உண்கிறேன்", என்றாள் மைதிலி.

"இல்லை, எங்கள் உணவு விடுதியின் கட்டளைப்படி, வந்திருக்கும் ஒவ்வொறுவரும் உணவு கோர வேண்டும்", என்றாள் அப்பெண்மணி உரத்தகுரலில்.

"இல்லை அம்மா, என்னால் அவ்வளவு சாப்பிட முடியாது, பின்னர் அத்தனையும் வீணாய்ப்போகும்", என்று மன்றாடினாள்.

"இல்லை எங்கள் விடுதியின் கட்டளை அப்படி", என்றாள் ஏளனமாக.

"அப்படியென்றால், உணவு வீணானால் சரியா?", என்றாள் கோபத்துடன். அப்படி மைதிலியை நான் பர்த்ததே இல்லை.

"அதைப் பற்றி எனக்கென்ன கவலை", என்றாள் அப்பெண்மணி அசட்டையாகயும் ஏளனத்துடனும்.

இத்தகைய அசட்டையான பேச்சினால் மைதிலி கோபத்தின் உச்சியில் நின்றாள். தான் வேளியேறுவதாகக் கூறினாள். நாங்கள் அனைவரும் அவளை ஒருவழியாகச் சமாளித்தோம்.

"இதுதான் கடைசி தடவை, இனிமே இந்த எடத்துக்கு வரவே மாட்டேன்", என்றாள் மைதிலி ஆத்திரத்துடன்.

"ஆமாம் நானும் வரப்போவதில்லை", என்ற நானும் அவளுடன் சேர்ந்துக்கொண்டேன்.

"அவங்க செய்த செய்கைக்கு நீங்க ஏன் கோபப் படனும், அவங்க கூலா தான் இருக்காங்க, பாரு", என்றாள் தாரிணி.

"டேய், நீ ஏண்டா உணர்ச்சிவசப் படற", என்றார் சுப்பு.

அச்சமயத்தில் மைதிலியின் கோபம் எனக்கு வினையூக்கியாக(ஆங்கிலத்தில் கேட்டலிஸ்ட்) இருந்தது. பார்டி, ட்ரீட், கெட்டுகெதர் என்ற பெயரில் பல நாளக என் மனதில் புழுங்கியிருந்த உணவை வீணாக்கும் செய்கை எனக்குள்ளிருந்து வந்ததே அதற்கு காரணம். இதற்கும் பதிலேதும் கூறாமல், மிக அமைதியாக சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார் ஸ்ரீனிவாஸ் ராவ். அன்னா வும் எதுவும் கூறவில்லை. இந்த நிகழ்ச்சியினால் மைதிலியின் மீது ஒரு மரியாதை தோன்றியது. மறுநாள் ஹெல்சின்கி சுற்றிப் பார்க்கலாமென்று நாங்கள் தீர்மானித்தோம்.

பயண ஆயத்தம்

ஏப்ரல் 4, எஸ்பூவில் இப்பொழுது பனிமழையின் சுவடே இல்லாமல், நம்மூர் போல் மழை பெய்துகொண்டிருந்தது. ஸ்டேயட்டில் குடை வாங்கிக்கொண்டு புறப்பட்டோம். இன்று சுப்புவும் மற்ற மூன்று பெண்கள் மட்டுமெ வர ஒப்புக்கொண்டார்கள். புறப்படுவதற்கு முன்னால் அனைவரையும் ஒருங்கினைக்க நான் செய்தவைகள் இங்கே.

"சுப்பு, ஸ்ரீனி ஹெல்சின்கி போவோம் வாங்க, என்ன பன்னபோறீங்க?", என்றேன் அவர்களின் அறையில் நுழைந்தவுடன்.

"நான் வரேன் டா. ஸ்ரீனி கிட்ட கேட்டுக்க", என்று சொல்லிகொண்டே, எனக்கு ஒரு காபி போட்டுக் கொடுத்தார்.

"இல்லை நான் வரவில்லை, எங்கள் குடும்பதினருடன் நான் நிறைய பேசவேண்டும்", என்று கூறினார்.

"சரி பாலா என்ன சொல்றார்", என்றேன் காபியை உறிஞ்சியபடியே சுப்புவிடம்.

"கால் பன்னி பாரு, இரு நானே பன்ரேன்", என்றவர் எண்ணைத் தட்ட, மறுமுனையில் ஃபோனை எடுத்தவர்,

"சாரிங்க எனக்கு ஆஃபீஸ் ல கொஞ்சம் வேலை இருக்கு, நீங்க போய்ட்டு வாங்க, என்ஜாய் பன்னுங்க", என்ற அவருடைய குரல் மிகச் சத்தமாக அறையின் ஸ்பீக்கர் ஃபோனில் ஒலித்தது. அபொழுதெல்லாம் பாலா ஆஃபீஸே கதி என்றிருப்பார்.

"கிருஷ்ணா வரலயா?", என்று கேட்டார் சுப்பு.

"அவர் கிட்ட தான் முதல்ல கேட்டேன், வரலனு சொல்லிட்டார்", என்றேன்.

"இரு நான் கால் பன்றேன்", என்றவர், எங்களுடைய அறைக்கு ஸ்பீக்கர் ஃபோனில் அழைத்தார்.

"என்ன சுப்பு சொல்லுங்க", என்றார் கிருஷ்ணா குரலில் புன்னகையுடன்.

"ஹெல்சின்கி கூப்டா வரலனு சொன்னிங்களாமே", என்றான் கிண்டலாய்.

"இல்லைங்க, வீட்ல பேசனும்", என்று இழுத்தார்.

"என்ன டெய்லி அட்டண்டன்ஸ் குடுக்கனுமா வீட்ல? இன்னிக்கு லீவ் விடக் கூடாதா?", என்றார் கேலிச் சிரிப்புடன்.

"ஹலோ, கல்யாணம் பன்னிப் பாருங்க தெரியும், ஒ.கே ங்க நீங்க என்ஜாய் பன்னிட்டு வாங்க, பை", என்றார் மழுப்பலாக.

"சரி மூனு பொணுங்களும் ரெடியாகிட்டாங்களா?", என்றார் சுப்பு என்னைப் பார்த்து.

"தெரில, அதையும் கால் பன்னி கேட்ரலாம்", என்று அவர்களின் அறையை அழைத்தேன். மறுமுனையில் அன்னா

"ஹாய் கணேசன், மைதிலி ஸ் ஸ்டில் கெட்டிங் ரெடி, வி வில் பி ரெடி இன் 5 மினிட்ஸ்", என்றாள் அவளின் நுனி நாக்கு ஆங்கிலத்தில், என் குரலைக் கேட்டவுடன் எனக்கு காத்திராதவளாய்.

"சரிங்க நாம வெளில இருகர சோஃபா ல உட்கார்ந்து வெய்ட் பண்ணலாம்", என்றேன்.

"சரி டா போகலாம்", என்றார்.

முருகைய்யனும் வரவில்லை என்று ஏற்கனவே கூறியிருந்ததால் அவரைத் தொல்லை செய்யவில்லை.

மேற்கூறிய உரையாடல் தான் ஒவ்வொறு வாரயிறுதியிலும் சனிக்கிழமை காலை நடக்கும். எப்பொழுதும் யாரும் வரமாட்டார்கள். இன்று சுப்பு மட்டுமே வந்தார், மறு வாரங்களில் அவரும் இது மாதிரி ஒரு சாக்கு போக்கு சொல்லி வர மறுத்துவிடுவார். எனக்கு சலித்து விட்டது. அந்த மூன்று பெண்களும், பாரதி, ரோஹன் மற்றும் பாலா இவர்களுடனே ஃபின்லாந்தைப் பார்ப்பது வழக்கமாகிவிட்டது. சித்தார்த்தும் ஏதாவது சாக்கு போக்கு சொல்லி அவரும் எங்களுடன் வர மறுத்துவிடுவார். இப்புதிய நண்பர்களுடன் செல்வதே ஒரு வித குதூகலமாக இருக்கும். அதனால் தான் என் ஃபின்லாந்து பயணம் நான் நினைத்ததைவிட அருமையாக இருந்தது என்பதை நான் முன்னரே குறிப்பிட்டேன்.

"அந்த ஹார்ட்வேர் பசங்கள கூப்டீங்களா?", என்றாள் மைதிலி.

பாரதி, சித்தார்த் தான் அந்த ஹார்ட்வேர் பசங்க.

"அவங்க வேற யார் கூடவோ போரதா சொன்னாங்க", என்றேன்.

அனைவரையும் ஒருங்கிணைத்து ஹெல்சின்கி சென்றடைய மதியம் ஆகிவிட்டிருந்தது. ஹெல்சின்கி ரயில் நிலையதில் இறங்கியவுடன் சிறிது நடந்ததும் என் பக்கத்தில் நடந்துவந்து கொண்டிருந்த மைதிலியும், அன்னவும் "அம்ப்ரெள்ளா" என்று ஒரே குரலில் இரு குரலாகக் கத்தியவுடன் ஏதோ என்று சிறிது நடுங்கிப் போனேன். ஸ்டேயட் குடையை ரயிலில் மறந்து விட்டிருந்தது இருவருக்கும் ஒரே சமயத்தில் ஞாபகம் வந்திருக்கவேண்டும். அதனால் என்னை பீதியடையச் செய்தனர் என்று பின்னர் புரிந்தது. நல்லவேளையாக ரயில் கடைசியில் நிற்கும் இடமாததால் உடனே சென்று குடையை எடுத்தார்கள்.

கேத்தீட்ரல் சர்ச்

ஹெல்சின்கியை முதல் வாரம் கருப்பு வெள்ளையாகப் பனி மூடிப் பார்த்திருந்த நானும் மைதிலியும் மழையில் நனைந்திருந்த அழகில் பல வண்ணங்களில் பார்த்தவுடன் பூரிப்படைந்தோம். ஃபோட்டோப் பிரியர்களான நானும், மைதிலியும் கிளிக் செய்தவண்ணம் இருந்தோம். கண்டிப்பாக நாங்கள் முன்னலும் பின்னர் ஹெல்சின்கியும் வருமாரு பிடித்துக்கொண்ட்டோம். பின்னர் என்ன செய்வதென்று தீர்மானிக்கலானோம். மதிய வேளையாததால், முதலில் சாப்பாடு, பின்னர் சுற்றுவது என்று தீர்மானித்து அருகில் இருந்த நமாஸ்கார் என்ற இந்திய உணவகத்தில் தஞ்சம் புகுந்தோம். அங்கே நிறைய ஃபின்னிஷ் ஆசாமிகளைப் பார்த்ததும் ஆச்சர்யம் எனக்குள். இங்கேயும் நேற்று மாதிரி ஆகிவிடுமோ என்று பயந்தேன். ஆனால் இங்கு அது மாதிரி எதுவும் நேரவில்லை. ரசித்து, ருசித்து சாப்பிட்டோம். இடையிடையே புகைப்படங்கள் வேறு. இன்று மைதிலி மிகப் பொறுமையாகச் சாப்பிட்டு எங்களின் பொறுமையை சோதித்துக் கொண்டிருந்தாள். உணவை வீணாக்கக் கூடாது என்ற வண்ணம் அவள் கோரியிருந்த எல்லவற்றையும் சாப்பிட்ட பின்னரே நாங்கள் வெளியேறினோம். அவள் பேச்சைக் குறைத்திருந்தாலே இன்னும் சீக்கிரமாக சாப்பிட்டிருக்காலாமோ என்று அவளை எல்லரும் கேலி, கிண்டல் செய்து ஒருவழியாக அங்கிருந்து கிளம்பி கேத்தீட்ரல் எனப்படும் மிகப் பெரிய சர்ச் ஐ சென்றடைந்தோம்.

அங்கு ஒரு திருமணம் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்ததால் உள்ளே செல்ல அனுமதிக்கவில்லை. ஆனால் உள்ளே சென்றுகொண்டிருந்த அந்த புதுமணத் தம்பதிகளை அவர்களின் திருமண உடையில் இருக்கும்போது க்ளிக்கினோம். வெளியிலிருந்த மிகப் பெரிய முற்றத்தில் குறுக்கும் மறுக்குமாகச் சென்று சில க்ளிக்கினோம். அந்த முற்றதின் நடுவே ஒரு பெரிய சிலை இருந்தது. அது ஒரு வீரனின் சிலை என்றே தோன்றியது. அதை சரியாகக் கவனிக்கவில்லை. அந்த சர்ச் பார்க்க மிகப் பிரம்மாண்டமாக இருந்தது. ஹெல்சின்கி என்று கூறும் போதெல்லம் இதையே காண்பிப்பார்கள். மிக நேர்த்தியாக வெளிர் பச்சை நிறம் பூசப்பட்டிருந்தது. அதன் விமானம் கரும்பச்சை வண்ணதிலும், அதன் மேலுள்ள சிலுவை தங்க நிறத்தில் தகதகத்தது. ஹெல்சின்கி ரயில் நிலையத்திலிருந்து நடந்தே சென்றதாக நினைவு. அப்பொழுது மைதிலியின் ஷூ லேஸ் அவிழ்ந்து விட்டிருந்ததைக் கூட கவனியாமல் புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டிருந்தவளைக் கவனித்த ஒரு ஃபின்னிஷ் இளைஞன், அவளிடம்

"மேடம் யுவர் லேஸ்", என்றான்.

"தேன்க்யூ", என்று வழக்கமான புன்னகையை உதிர்த்து, பின்பு குனிந்து அதைச் சரி செய்துகொண்டிருந்தாள்.

உடனே அவனுடைய நண்பன் இன்னொருவன் முதலாமவனிடம், "தட்ஸ் நாட் லேஸ், தட்ஸ் லோஸ்" என்றான்.

இன்னொருவனோ "தட்ஸ் நாட் லோஸ் தட் லேஸ் இஸ் லூஸ்" என்று சொல்லி அவர்களுக்குள்ளே சிரித்து மகிழ்ந்து எங்களைப் பார்த்து புன்னகைத்தார்கள். அவர்களின் ஆங்கிலதை அவர்களுக்குள்ளே பரீட்சித்துக் கொண்டனர். எனக்கு தாங்கமுடியாத சிரிப்பு வந்தது. மைதிலி இதையெல்லம் கவனித்தாளா என்று தெரியவில்லை.

ஹெல்சின்கி நகர்வலம்

நேரம் ஆகிக் கொண்டேயிருந்ததால், அடுத்து என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் விழித்துக் கொண்டிருந்தோம். அடுத்த வாரம் ஈஸ்தோனியா போகலாமென்று ஏற்கனவே தீர்மானித்திருந்தோம். எனவே துறைமுகத்திற்கு சென்று அதற்கான பயணச்சீட்டு வாங்க போகலாமென்று தீர்மானித்தோம். ஒரு ட்ராமில் ஏறினோம். சென்ற வாரம் அந்த துறைமுகத்திற்கு நாங்கள் வந்திருந்தபடியால் எளிதாக அதைக் கண்டுகொள்ளலாம் என்று தீர்மானித்தோம். ஆனால் ட்ராம் ஹெல்சின்கி முழுதும் சுற்றிக் காட்டிய பின்பும், கடற்கரை வந்தபாடில்லை. ஊரைத்தாண்டி எங்கெங்கோ சென்று பின்னர் கடைசியாக ஹெல்சின்கி ரயில் நிலையத்தை அடைந்தது.

"டேய், உன்ன நம்பினா அவ்ளோதாண்டா", என்றார் சுப்பு கேலியாக.

"போனவாரம் இதே ட்ராம்ல தாங்க போனோம், பீச் வந்துச்சு", என்றேன்.

"ட்ராம் ரூட் மாத்தியிருந்த்தாங்கன்னா என்ன பன்னுவ?", என்றார் சுப்பு கேள்வியுடன்.

விழித்தேன். உடனே நானும், மைதிலியும் முதல் வாரம் சென்ற இடம் ஞாபகம் வந்தது. அங்கு சென்ற ட்ராம் எண்ணும் ஞாபகத்தில் வர, அதற்கருகில் கடற்கரையைப் பார்த்ததாக ஞாபகமும் வந்தது. உடனே, நான்,

"ஆப்போஸிட் சைட் ல ஏறியிருக்கனும்", என்று நகைத்தேன்.

அதற்குள் மைதிலி அங்கு போக விசாரிப்பதற்காக ஒரு ஆளிடம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அவன் நன்கு குடித்து ஏதோ உளரிக்கொண்டிருந்தான். உடனே நானும் சுப்புவும் சுதாரித்து அவனிடமிருது மீட்டு வந்தோம் (சூப்பர் சுப்பு). இதே போல் இன்னொருதடவை சுப்பு மைதிலியைக் காப்பாற்றியுள்ளார். அதைப் பின்னர் பார்ப்போம். எதிர்புறம் உள்ள ட்ராமில் ஏறி இந்தியன் எம்பஸியைக் கடந்து இறங்கினோம். அங்கிருந்து விசாரித்துச் சென்று துறைமுகம் சென்றடைந்தோம். அடுத்தவாரம், ஈஸ்தோனியாவின் தலைநகரம் டாலின் சென்றடைய ஃபெர்ரி என்னும் குறுங்கப்பலில் செல்லப் பயணச் சீட்டு வாங்கினோம். ஸ்ரீனிவாஸ் ராவும் எங்களுடன் வர சம்மதித்தார். மற்றவர்கள் ஸ்வீடன் தலைநகரான ஸ்டாக்ஹோம் செல்ல ஏற்கனவே தீர்மானித்திருந்தனர். அங்கிருந்து ஹெல்சின்கி ரயில் நிலையத்திற்கு வந்து அருகிலுருந்த ஃபோரம் என்னும் வணிகவளாகத்தில் நுழைந்தோம். சுற்றி சுற்றி வந்தேனே தவிர எதுவும் வாங்கவில்லை.

கோபால் வந்தார்

மறுநாள் மதியம் கோபால் வந்தார். அவர் முருகைய்யனைப் போல் ஒரு மேனேஜர். அவர் வந்ததும் சிறிது கல கல வென்றிருந்தது. அவரவர் தத்தமது அறைகளுக்குச் சென்ற பின்னர் மறுபடியும் எனக்கு போரடிக்க ஆரம்பித்து விட்டது. இன்றும் மழை பெய்து கொண்டும், தூறிக் கொண்டும் இருந்தது. யாரும் வெளியில் எங்கும் செல்லவில்லை. என் அறையில் கிருஷ்ணா, அறையில் உள்ள மட்டும், அவருடைய லேப்டாப்பில் ஏதாவது செய்து கொண்டும், மனைவியிடம் மின்னரட்டையிலும் பொழுதைக் கழிப்பார். எங்களுக்குள் உரையாடல் எப்பொழுதாவது தொலைக்காட்சி பார்க்கும் போதும், சமையல் செய்யும் போதும் நடக்கும். இருவர் அறையிலிருந்தும் தனிமையாக இருப்பதை உணர்ந்தேன். அப்போதெல்லாம் மற்றவரின் அறைகளுக்கு செல்வதும், புத்தகங்களே துணை என்றும் இருப்பேன். என்னிடம் லேப்டாப் இல்லாதது பெருங்குறையாக உணர்ந்தேன்.

முதல் மூன்று வாரங்கள் முடிந்தது.

மலரும் மனம் தொடரும்...